درست هنگامی وارد ایستگاه مترو شد که سوت بسته شدن درها به گوش رسید. بی درنگ خود را به داخل نزدیکترین واگن پرت کرد. در بسته شد و قطار با سرعت یکنواخت و آرام بخشی حرکت کرد. چشم گرداند تا جای خالی برای نشستن بیابد. همه صندلی ها پر بود، ولی... ناگهان نگاهش خیره بر یک نقطه ثابت ماند. زن جوانی در بین سایر مسافران، گوشه ای ایستاده بود. زیبایی افسون کننده ای نداشت. ولی چیزی در چهره اش بود که موجب می شد مرد جوان نتواند از نگاه کردن به او خودداری کند. چشمان درشت و زیبایش با حرکت مداوم و پروانه گون مژه ها به این سو و آن سو می چرخید و حتی برای لحظه ای هم متوجه حضور مردی که از آنسوی واگن با شیفتگی به او می نگریست نشده بود. مرد به چهره سایر مسافران نگاهی انداخت. نگاه های خسته و اخم آلود حسی را در او زنده کرد. حس کرد تمام جذابیت او در چشمانی است که می خندد و شاید لب هایی که می کوشد، خنده ای را پنهان سازد.  مسیر نگاه او را دنبال کرد. در تیررس نگاه او کودک 4-5 ساله ای کنار مادرش ایستاده بود و پشت به جمعیت و رو به شیشه های قطار داشت. زیر لب چیزهایی می گفت. مرد نمی شنید، ولی از حرکات سر و دست کودک حدس می زد که او مشغول بازی هیجان انگیزی با موجودات خیالیست. مادر کودک، هرازگاهی او را با تشر، به آرامش دعوت می کرد و کودک  تنها با شلیک چند گلوله از اسلحه خیالی اش به دشمن، بازی را از سر می گرفت و... زن جوان به او می خندید.

ناگهان سر چرخاند و مستقیم به چشمان مرد خیره شد. گویی سنگینی نگاه مرد او را جلب کرده بود. برای لحظه ای کمتر از چند ثانیه هر دو خیره به هم نگریستند،  زن جوان به سرعت صورتش را به طرف مخالف چرخاند. مرد مسخ شده، همچنان خیره به پشت سر زن مانده بود که زن جوان دوباره به مرد نگریست. از نگاهش نمی شد حدس زد که نگاه خیره مرد او را متعجب کرده است یا دستپاچه. این بار مکث بیشتری کرد. ولی پس از اینکه نگاهش را دزدید، دیگر به سوی مرد نگاه نکرد.

مرد برای مدتی که به نظرش قرنی رسید، منتظر ماند و سپس به روبرو نگاه کرد. به خاطر سیاهی و ظلمات حاکم بر تونل ها، می توانست تصویر خود را به خوبی در شیشه های قطار ببیند. علی رغم این که موهایش سفید شده بود، در چهره اش چین و چروکی دیده نمی شد. قدی بلند و هیکلی ورزیده داشت و از همان جا می توانست حدس بزند که زن جوان به زحمت به شانه های او می رسد. به چشمان خود نگاه کرد. چشمانش درشت و خمار بودند. فکر کرد تا چند سال پیش چقدر به آنها میبالید. حال آن چشمان نیمه باز، از پس عینک ته استکانی که به چشم داشت؛ حالتی خنگ و ابله گون به چهره اش بخشیده بود. با نا امیدی اندیشید: نه، هیچ جذابیتی ندارم.

و دوباره به زن جوان نگاه کرد. هرچه بیشتر به او می نگریست، تک تک اجزای صورتش را بیش تر مورد تحسین قرار می داد. دلش می خواست بهانه ای پیدا کند و حتی یک کلمه با او حرف بزند. حس میکرد، گرمای لبخند زن او را به سمت خود می کشد. اما صدای بلند گوی قطار که نام ایستگاه بعد را اعلام می کرد، او را از دل تخیلاتش بیرون کشید. باید قطار را ترک می کرد. دوباره به چشمان رقصان او نگریست. دلش می خواست همه چیز را تا ابد در حافظه اش ذخیره کند. با اندوه اندیشید، برای پی گیری بیش تر، خیلی مسن به نظر می رسد!

قطار ایستاد. مرد پیاده شد. برای آخرین بار به قطار و مسافران نگاه کرد و زن جوان را جویید. اما...  نگاهش با نگاه زنی گره خورد که از پشت عینکی ته استکانی با حسرت و شیفتگی او را می نگریست.

پ.ن: وقتی پست جدید میذارم... خصوصا اگه یه چیزی برای گفتن و شنیدن توش داشته باشم، به همه لینکام، به همه دوستام سر میزنم و بهشون خبر میدم که بیان بخونن و برام بنویسن. چون خودم خیلی خوشحال میشم که کسی آپ میکنه بهم خبر میده، ولی امروز یه بنده خدایی گفت متنفرم از اینا که میان تو وبلاگ آدم مینویسن: آپ کردم بهم سر بزن!یعنی تا این حد!!

حالا چیکار کنم؟ خودتون بگید...خبر بدم یا نه؟

مدتیه که دارم فکر میکنم... به یه مطلب جدید... به یه پست تازه! ولی... ذهن آشفته و بیمارم... حتی یک لحظه آروم و قرار نداره...نمیتونم تمرکز کنم... نمیدونم چی میخوام..نمیدونم چم شده!

دارم بازی میکنم... زندگیم شده یه جومانجی بزرگ!! تاس رو میندازم... چند تا خونه میرم جلو! یه بلا نازل میشه...هراسون دوباره تاس میندازم... اونقدر که بازی اجازه میده... میرم جلو... یا حتی عقب... باز یه بلای دیگه یه شوک دیگه... یه کوفت دیگه!! کی تموم میشه؟ کی میتونه بگه من برنده ام یا بازنده؟! اصلا برنده بودن یعنی چی؟ کی میگه کی برنده  است و کی بازنده؟

وقتی برنده ای مرتکب اشتباه میشود،

میگوید: "اشتباه کردم"

وقتی بازنده ای مرتکب اشتباه میشود،

میگوید: "تقصیر من نبود"

برنده میگوید: "بیا برای مشکل راه حلی پیدا کنیم"

بازنده میگوید: "هیچ کس راه حلی را نمیداند"

برنده،

میداند به خاطر چه چیزی پیکار کند،

و بر سر چه چیزی توافق و سازش نماید.

بازنده،

آنجا نباید سازش میکند

و به خاطر چیزی که ارزش ندارد،

مبارزه میکند!

برنده،

گوش میدهد.

بازنده،

فقط منتظر رسیدن نوبت خود برای حرف زدن است.

برنده،

به افراد برتر از خود احترام میگذارد

و سعی میکند از آنان چیزی بیاموزد.

بازنده،

از افراد برتر از خود،

خشم و نفرت داشته، و در پی  یافتن نقاط ضعف آن هاست.

برنده،

میداند که اگر به مردم فرصت داده شود مهربان خواهند بود.

بازنده،

احساس میکند که اگر به مردم فرصت داده شود،

نامهربان خواهند بود!

برنده،

از اشتباهات خود درس میگیرد.

بازنده،

از ترس مرتکب شدن اشتباه

اقدام به هیچ کاری نمیکند.

برنده،

در عین حال که تعصبات خویش را میپذیرد،

تلاش میکند در هنگام قضاوت کردن

بر این تعصبات غلبه کند.

بازنده،

منکر وجود هرگونه تعصب در خود است

و بنابراین در سراسر عمر،

اسیر تعصبات خویش خواهد بود!

برنده،

ارزش های اخلاقی را،

به عنوان  تنها منبع قدرت حقیقی میشناسد.

بازنده،

چون در باطن برای ارزش های اخلاقی احترام اندکی قایل است،

بیش از ظرفیت خویش در جهت کسب منابع  قدرت بیرونی تلاش میکند.

برنده،

دیگران را نکوهش میکند ولی آنان را میبخشد.

بازنده،

چنان بزدل است که قادر به نکوهش دیگران نیست

و چنان حقیر است که قادر به بخشیدن دیگران هم ، نیست!

برنده،

هر امتیازی  را که بتواند بدهد، میدهد

جز اینکه اصول بنیادی خود رافدا کند.

بازنده،

به خاطر هراس از دادن امتیاز،

به لجاجت خود ادامه میدهد،

و اصول بنیادیش رفته رفته از بین میرود.

برنده،

تا دم مرگ

بیش از آنچه میگیرد، میدهد.

بازنده،

تا پای جان از این توهم دست برنمیدارد که،

پیروزی یعنی بیش از آنچه میدهی، بستانی...

پ.ن 1:

 برندگان و بازندگان نوشته سیدنی. جی . هریس رو بخونید! آدم موقع خوندنش تازه میفهمه که یه جاهایی برنده است و یه جاهایی هم بازنده!

پ.ن2:

گاهی حتی اگه بدونی که این کار یه بازنده است... اما دلت میخواد زمان متوقف بشه... دیگه بازی نکنی... فقط بشینی و تماشا کنی...چون حس مبارزه کردن هم از بین رفته...حس تاس انداختن... حس ادامه دادن... من بازی رو واگذار میکنم... (سه که رقمی نیست! هزار هیچ به نفع شما!) ... میشه تموم بشه!!