یادمه همون روز اول به چند تا وبلاگ سر زدم. رفتم تو وبلاگ های بروز شده و  روی اسم هایی که جالب و پر محتوا به نظر میرسید، کلیک کردم... از اون کلیک ها چند تا رو خوب یادمه چون همیشگی شدن...

گویی مرا برای وداع آفریده اند...  فرشید عزیز، که حالا شده از وبلاگ هایی که همیشه میرم. کامنت هاش همیشه برام جذابه و پر از لطف. این اولین کامنتشه:

"مرسی که به من سر زدید. در مورد نوشته ات بعدا مفصل صحبت میکنم و برای عسل نازنینت آرزوی موفقیت دارم..."

اولین شب آرامش... اقا محسن گل، گفتن نداره... بدجوری با این یکی افتادم تو مخمصه! ... الان هم هی میگم نوشته های در پیت منو بیخیال شید! میگن امکان نداره!

"...نميدونم اسمت چيه و از كجا اومدي ... خوشحالم كه باهات آشنا شدم .... براي شينيلي نظر داده بودي و اولین شب آرامش و ...."

من یک پدیده ام...  حامد عزیز، یادمه، رفتم و براش کامنت گذاشتم که فقط کنجکاو شدم ببینم این خودشیفته کیه! و خب خودشیفتگی آدم ها تا وقتی ما تو تیررسشون نباشیم، جالبه! این شوخی بود. چون اولین کامنتش منو مجاب کرد:

"هر آدمی در نوعش یک پدیده اس و این ربطی به خودشیفتگی نداره..."

خط فاصله... فرناز جان، یه کمی بفهمی نفهمی سالی یه دفعه سر میزنه!! اما بلاخره سر میزنه و من هم!!

هنوز مزه اولین کامنتش زیر دندونمه!

" ...زندگی فقط دیروز نیست و با فردا هم تموم نمیشه پس باامید به خدایت امروزتو به زیبایی شروع کن تا به فرداهای قشنگ برسی و دیروز رو  به کمک دخترت تلخیهاشو از یاد ببری..."

نمیدونم اگه یه سال پیش وبلاگ نویس نمیشدم و تو این محیط مجازی قرار نمیگرفتم چی میشد؟ الان دوستایی دارم که خیلی هاشونو دیدم و خیلی هاشونو نه... برام مهم هستن و من برای اونا... نوشتن... آدم رو تخلیه میکنه و روانشناس ها میگن خیلی خوبه... اما من میگم وبلاگ نویسی خیلی دوستداشتنی تره... چون همزمان با تخلیه روانی...  راه کار هم میگیری و گاهی هم که فقط دلت یه کمی همدردی و دلداری میخواد... کامنت ها بهت کمک میکنن...
خوشحالم که وبلاگ دارم...
خوشحالم که دوستایی مثل شما دارم...

از دل افروز ترين روز جهان،

خاطره اي با من هست،

پ.ن۱: اون پست و یکسری پست های دیگه فعلا مسدودن تا نمیدانم چه وقت! سوال نفرمایید!
پ.ن۲: شعر دلاویزترین فریدون مشیری (که امیدوارم خدا روحش رو قرین آرامش و رحمت کنه) خودم تقدیم کردم به وبلاگ جانم!