نادر ابراهيمی شاعر، و نویسنده مشهور ایرانی و خالق آثاری چون «آتش بدون دود» و «بار دیگر شهری که دوست داشتم» كه سال‌ها از وجود تومور در سر رنج می‌برد،پس از چند سال دست و پنجه نرم کردن با بیماری،  ساعت ۱۵:۱۵ بعد از ظهر دیروز پنج‌شنبه  ۱۶ خرداد در سن ۷۲ سالگی درگذشت.

خیلی از کتاب هایش را خوانده ام... و با "باردیگر شهری که دوست میداشتم" شیفته اش شدم... تازه دانشگاه قبول شده بودیم... با مهتاب ... در نمایشگاه کتاب دیدمش... به گمانم  مونا و سعیده هم بودند. "یک عاشقانه آرام " اش تازه چاپ شده بود.. برایمان امضا کرد... (فردا صبح که عسلی بیدار شود و بتوانم کتابش را پیدا کنم... امضایش را هم خواهم گذاشت)... بعد ها مرتب میدیدمش... در شرایط مختلف... یک شب به همراه پدر عسلی به خانه شان رفتیم... در امیر آباد شمالی... آنموقع هنوز کتابی چاپ نکرده بودم و چقدر حسودیم شد وقتی دیدم که چند جوان داستان هایشان را آورده اند تا بخواند... یادم نیست دقیقا برای چه رفته بودیم... گمان میکنم پدر عسلی برای یک برنامه رادیویی دعوتش کرد... و من تمام مدت محو رفتار و گفتارش بودم و مدام فکر میکردم که این موقع شب... چقدر خندان و خوشروست...

برایش احترام قائل بودم... همانطور که آدم در برابر زیبایی کرنش میکند... قلم زیبایش را تحسین میکردم... اما... دوستش داشتم...

حالا دلم میخواهد برای پیرمرد نازنین و خوش برخوردم... فاتحه ای بفرستید... روحش شاد...

قطعا اگر در اخبار هشت و نیم شبکه دو نمیشنیدم فکر میکردم کابوس بوده است... چون هیچ جا ... خبری درز نکرده است... کم کاری صدا و سیما قابل پیشبینی بود... اما قابل بخشش نیست... برای بزرگمردی اینچنین...

پ.ن۱: برای پدر عزیز خودم، من فداتون بشم... شما چرا؟!

پ.ن۲: برای مونا که بعد از هفت سال پیدایش کرده ام، نمیدانم چرا نمیتوانی کامنت با حروف انگلیسی بگذاری... قاعدتا باید بشود... چند تا از دوستانی که کامنت میگذارند مثل تو در ایران نیستند و مشکلی ندارند... با این همه می پرسم... راستی نادر ابراهیمی را یادت هست؟!

پ.ن۳: اینجا را هم میتوانید بخوانید... بخشی از زندگینامه اش را گذاشتم و آدرس سایتی خواندنی و شنیدنی به نام او...